Nacionalni park Tara

Vaš splav se nalazi na području Nacionalnog parka Tara. Prostor Tare proglašen je Nacionalnim parkom 13. jula 1981. godine na ukupnoj površini od 24.991,82 ha. i nalazi se na teritoriji opština Bajina Bašta i Užice, u zapadnom delu Republike Srbije.

Na podlozi od krečnjaka reke kao što su Beli Rzav, Rača, Derventa su napravile duboke klisure i kanjone. Pored toga se javljaju vrtače, pećine i uvale. Na taj način su stvorena pribežišta u kojima se sve do danas očuvao bogat biljni i životinjski svet. Velika heterogenost reljefa,
raznovrsnost geološke podloge, vlažnija klima i topla krečnjačka staništa, uslovili su stvaranje brojnih šumskih ekosistema veoma složenog sastava sa velikim brojem reliktnih i endemskih vrsta koje predstavljaju prave prirodne vrednosti i retkosti.

Nacionalni park Tara sa Parkom prirode Šargan – Mokra Gora, Parkom prirode Zlatibor i Nacionalnim parkom Drina u Republici Srpskoj (BiH) je predviđen za potencijalni prekogranični rezervat biosfere u okviru UNESKO-vog programa „Čovek i biosfera“.

Ovo je tipično šumsko područje, a po očuvanosti i raznovrsnosti šumskih ekosistema, od kojih su mnogi reliktnog karaktera, spada u najbogatija i najvrednija šumska područja Evrope. Na Tari dominiraju mešovite šume smrče, jele i bukve (preko 85% šumskih površina), a specifičnost u odnosu na druge planine Balkanskog poluostrva predstavlja veliki broj reliktnih i endemičnih šumskih vrsta i zajednica.

Na Tari je identifikovano preko 40 lišćarskih, lišćarsko-četinarskih i četinarskih fitocenoza, zatim 1156 vrsta vaskularne flore što čini 1/3 ukupne flore Srbije. Od zastupljenih biljnih vrsta 76 su endemične vrste. Posebnu vrednost i značaj ima Pančićeva omorika (Picea omorika), endemična i reliktna vrsta, koja je kanjonima i klisurama srednjeg toka reke Drine uspela da preživi zadnje ledeno doba.

Prema rezultatima dosadašnjih istraživanja, područje Tare naseljava 59 vrsta sisara, oko 140 vrsta ptica, 12 vrsta vodozemaca, 12 vrsta gmizavaca i 19 vrsta riba. Ovde je nastanjena najveća populacija mrkog medveda u Srbiji, a od 2006. godine vršimo monitoring ove vrste koja je sa divokozama i srnama pod posebnom zastitom. Najpoznatija vrsta, za koju se može reći da je simbol faune beskičmenjaka Tare je endemorelikt Pančićev skakavac (Pyrgomorphulla serbica).

Na području parka nalaze se brojni arheološki lokaliteti i spomenici kulture koji datiraju od neolita pa do savremenog doba. Najznačajniji spomenik je manastir Rača, zadužbina kralja Dragutina iz 13. veka, koji je jedan od najznačajnijih centara srpske srednjovekovne pismenosti. Naravno, tu su i srednjovekovne nekropole sa stećcima u Rastištu i Perućcu koje su 2016. godine u okviru zajedničkog projekta Srbije, Bosne i Hercegovine, Hrvatske i Crne Gore stavljene na UNESKO-vu listu svetske kulturne baštine.

Jezero Perućac

Perućačko jezero je veštačko jezero udaljeno oko 2,4 km od istoimenog mesta Perućac, opština Bajina Bašta. Svojim geografskim položajem jezero Perućac nalazi se na području opštine Bajina Bašta, Republika Srbija i opština Srebrenica, Republika Srpska, BiH. Jezero se nalazi u prirodnom zavoju kanjona reke Drine između Bajine Bašte i Višegrada, i obavija planinu Taru na kojoj se nalazi Nacionalni park Tara. Ovo podrinjsko jezero nalazi se na 290 metara nadmorske visine i okruženo je planimama Javor, Devetak, Zvijezda i Tara.

Jezero je nastalo 60-ih godina, pregrađivanjem toka reke Drine, za potrebe izgradnje hidroelektrane „Bajina Bašta”. Ukupna površina jezera iznosi 12,5 km² sa zapreminom od 345 x 106m³ vode. Prosečna dubina jezera je 60 metara, a najdublja tačka jezera doseže i do 1000 metara. Najveći deo jezera nalazi se u kanjonu reke Drine koji počinje 7 km od brane hidroelektrane „Bajina Bašta”. Najduži, odnosno kanjonski deo jezera okružuje izrazito strma obala oivičena strmim kamenim liticama i kamenim blokovima koji vertikalno poniru u vodu. Zbog strmine obale, dubina jezera na samo par metara od same obale dostiže prosečnu dubinu od 3 do 8 metara.

Banjska stena

Banjska stena je jedan od najpoznatijih i najlepših vidikovaca u Srbiji. Od Mitrovca je udaljen 6 kilometara i do njega vode 2 obeležene pešačke staze (#9 i #9a) i makadamski put. Naziv vidikovca Banjska stena, potiče od Banjskog vrela koje je izbijalo u njegovom podnožju. Vrelo je bilo kraškog porekla sa stalnom temperaturom vode od 4 stepena Celzijusa. Ime je dobilo od turske reči banja koja označava mesto sa toplom vodom. Lokalno stanovništvo je vodu sa vrela koristilo i zimi, jer je održavalo istu temperaturu cele godine. Međutim, Banjsko vrelo je potopljeno izgradnjom jezera Perućac. Sa vidikovaca, koji se nalazi na 1065 metara nadmorske visine, pruža se nezaboravan pogled na akumulaciju Perućac, kanjon reke Drine i područje Osata u Bosni. Osat je predeona celina u Bosni, na levoj strani srednjeg toka Drine, poznata kao jako graditeljsko sedište. Majstori iz Osata su gradili po središnjoj i zapadnoj Srbiji veliki broj bogomolja i kuća. Karakteristične po svojoj arhitekturi kuće brvnare na Tari dobile su naziv Osaćanke. Ispod vidikovca se pruža Banjsko točilo, sipar, koji se u 19. veku koristio za transport drveta. Posečeni balvani su otiskivani niz točilo do splavišta gde su se od njih pravili splavovi koje su iskusni splavari spuštali Drinom i Savom do Beograda. Banjsko točilo dugo oko 1.300 metara danas je obraslo rastinjem među kojim se nalazi veliki broj retkih biljnih vrsta karakterističnih za sipare.

Bilješka stena

Bilješka stena je vidikovac na planini Zvijezda na 1225 metara nadmorske visine, na granici prirodnog rezervata „Zvezda“. Udaljen je 6 km od Predovog krsta sa kojim je povezan makadamskim putem i planinarskom stazom br. 14. Ovde iz neposredne blizine može videti tanka, vretenasta stabla Pančićeve omorike – jedinstvene vrste četinara koja je preživela zadnje ledeno doba i javlja se samo na ovom području. Nažalost, usled izraženih klimatskih promena tokom zadnje decenije mnoge omorike su osušene. Sa ovog vidikovca se pruža prelep pogled na jezero Perućac i početak kanjona na levoj i dolinu reke Drine na desnoj strani. Sa druge strane jezera je Bosna odnosno predeo poznat pod nazivom Osat. Pored izletničkog mobilijara, ovde se nalazi i kućica u kojoj je sniman film „Ptice koje ne polete“ sa Batom Živojinovićem u glavnoj ulozi.

Crnjeskovo

Crnjeskovo je vidikovac smešten na litici visokoj 980 metara nedaleko od Kaluđerskih bara. Do vidikovca vodi pešačka staza broj 3. Sa vidikovca se pruža pogled na klisuru reke Rače, dolinu Drine i Bajinu Baštu. Na izlasku iz klisure smešten je srednjovekovni manastir Rača iz 13. veka, zadužbina kralja Dragutina Nemanjića. U blizini manastira je i skit sv. Đorđa koji je bi centar čuvene račanske prepisivačke škole. Sa vidikovca se na levoj strani može videti Krstata stena sa metalnim krstom ispod koje se nalaze pećine u kojima su monasi skrivali knjige.

Sjenič

Sjenič je vidikovac koji se nalazi na Crnom vrhu na oko 6 km od Predovog krsta sa kojim je povezan makadamskim putem i planinarskom stazom 12b. Na ovom lokalitetu na 1.444 metara nadmorske visine dominira 12 metara visoka drvena osmatračnica. Odavde se otvara pogled na šumoviti masiv Tare. Preko sela Rastište i kroz klisuru Dervente pogled dopire do jezera Perućac. Ovom putanjom pre stotinak godina išla je trasa šumske žičare kojom se posečena građa spuštala do Drine, a dalje je transportovana splavovima. U neposrednoj blizini ispod vidikovca su smešteni rezervati „Bilo“ i „Ljuti breg“ koje karakterišu mešovite šume omorike, jele, smrče, crnog bora, bukve, jasike i breze, a malo dalje su rezervati „Crvene Stene“ i „Kremići“. Na desnoj strani se vide Sekulić i vrhovi Gavran, Zborište i Iver.

Osluša

Osluša je vidikovac, u istoimenom vikend naselju, udaljen 7 km od Mitrovca ka Kaluđerskim barama. Do ovog vidikovca možete doći prateći deo evropskog pešačkog koridora E7 ili biciklističkom rutom „Visoka Tara“. Sa ovog lako dostupnog lokaliteta pruža se pogled na dolinu Drine, Bajinu Baštu i Osat u Bosni i planinu Povlen u pozadini. Ovaj vidikovac, smešten na 964 metra nadmorske visine je, takođe, i poletište za paraglajdere.

Reka Vrelo - Godina

U naselju Perućac, desetak kilometara od Bajine Bašte, teče verovatno najkraća reka u svetu. Duga je ravno 365 metara, pa mnogi kažu da je reka Vrelo, bistra kao oko, duga – godinu dana. Ova reka koja se posle kraćeg toka i predivnog vodopada uliva u Drinu, ima sve što imaju i one mnogo veće svetske reke – veliki, moćni izvor iz koga kulja beličasta voda, jedan ribnjak na desnoj obali, vodenicu na levoj, jednu levu pritoku u vidu bistrog potočića, naselje na levoj obali, dva mosta. Drina sa rekom Vrelo je u akciji izbora sedam srpskh čuda prirode u organizaciji Turističke organizacije Srbije proglašena za prvu prirodnu lepotu Srbije.

Kućica na Drini

Već tri decenije, “Kućica na steni”,predstavlja jedan od najoriginalnijih i najsimpatimačnijih kutaka i autentični simbol našeg grada. Davne 1968., uz pomoć nekolicine drugara, zaljubljenika u reku, na velikoj steni na sredini Drine, preko puta “Zorčine barake”(danas kafane “Kod dve lipe”), podigao ju je Milija Mandić zvani Gljiva. Napravili su skromnu drvenu kućicu u kojoj su mnogobrojni bajinobaštanski đaci i studenti provodili veliki deo svog letnjeg školskog raspusta. Od tada do danas, generacije devojaka i mladića započinjali su svoje prve plivačke i kajakaške zaveslaje, da bi kasnije, mnogi među njima, postizali vrhunske sportske rezultate. Baš u ovoj kućici sazrela je ideja za osnivanje Kajakaškog kluba “Drina”, čiji su kajakaši od osnivanja doneli našem gradu bezbroj pobeda i medalja iz zemlje ali i Evrope.

Na žalost, nepredvidiva i neukrotiva Drina, ume svojom divljom prirodom da vrlo neprijatno iznenadi, veliki vodostaji više puta su plavili, rušili i odnosili kućicu, ali ju je Gljiva uvek popravljao, vraćao staru i podizao novu. U decembru 1999. nabujala Drina je po peti put odnela kućicu.

Na obnovu kućice se čekalo sve do 2005 godine. Po šesti put je obnovljena kada su na stenčici izlivene dve stabilne betonske grede kao čvrsta osnova za postavljanje drvenog objekta.

Nakon velike poplave u decembru 2010.godine moćna Drina je ponovo skinula kućicu sa stene.

Od 2011. godine kućica ponovo krasi reku Drinu i stoji kao prepoznatljiv simbol Bajine Bašte i idealan odmor svima koji do nje uspeju doći.

Manastir Rača

Pored rečice Rače, a u neposrednoj blizini Bajine Bašte nalazi se srednjevekovni manastir Rača. Ovaj manastir je zadužbina kralja Dragutina Nemanjića ( monaško ime Teokstit ). Dragutin je na presto došao 1276.god. da bi zbog zdravstvenih prolema bio prinuđen da presto ustupi 1282.god svome mlađem bratu Milutinu. Rača je dobila naziv po imenici rak, koja je predslovenska i koju danas imaju svi slovenski jezici.

U XVII veku počinje opšti rad u prepisivanju i umnožavanju knjiga, a tome su se pridružili i monasi manastrira Rače. Osnovana je prepisivačka škola koja je radila u skitu Sv.Đorđa u Banji. U podnožju Banje teče rečica Rača., pored samog svetilišta, iz dubine planine izvire vrelo koje se zove Lađevac koje ima lekovita svojstva te se zbog toga lokalitet i naziva banjom. Pominju se do 1690. godine prepisivači: Ćirjak, Hristofor, Simeon, Teodor, Silvestar, Prohor, Arsenije, Isak, Josif i drugi. Blagodareći njihovoj molitvenoj predanosti pisanju, nastala je posebna škola srpske pismenosti i kulture, a boljih i većih pisaca u ono vreme nije bilo. Do sada je otkriveno 40 zapisa i oko 15 bogoslužbenih knjiga koje su nastale u Rači odnosno u skitu Sv.Đorđa. Izvarednom kaligrafijom i iluminacijom izdvajao se posebno Hristifor Račanin.

Šarganska Osmica / Mokra Gora

Šarganska osmica je najatraktivnija turističko-muzejska železnica u Evropi među prugama uskog koloseka. Ona je remek delo svetskog industrijskog nasleđa.

Gradeći je u periodu od 1921. do 1925. godine projektanti su visinsku razliku od Mokre Gore do Šargana (300 metara nadmorske visine, dužine 3,5 kilometra) premostili čuvenom ”osmicom” – petljom dugom oko 13,5 kilometara, iznad podnožja Jatara, sa dvadesetak tunela, nekoliko mostova i vijadukta, koji čine većinu pruge. ”Ćira” je po prvi put zahuktao davne 1925.godine, a poslednju osmicu je napravio 28. februara 1974.godine, kada je pruga ukinuta.

Ideja o izgradnji pruge datira iz I svetskog rata. Austrougarska smatra da je okupirana Srbija konačno ušla u njen sastav. U proleće 1916. godine počinju radovi na spajanju Vardišta i Užica. Izgrađeno je devet kilometara pruge do podnožja Šargana.

Mesto do koga je došao kolosek i danas se zove “Deveti kilometar”. U Mokroj Gori je bila podignuta i zgrada železničke stanice. Za vreme kopanja tunela ispod brda Budim na Šarganu desila se velika tragedija kada je usled odrona kamena zatrpana cela jedna smena radnika. Poginuli su ruski i italijanski zarobljenici. Tačan broj poginulih ni do danas nije poznat, a prema svedočenju meštana smena je brojala oko 200 radnika. Na ovu tešku tragediju podseća skroman spomenik na brdu Budimu na kome se nalazi još samo godina izgradnje 1916. Posle ovog nesrećnog događaja radovi na pruzi su obustavljeni sve do 1. marta 1921. godine kada Sarajevska direkcija nastavlja gradnju. Jedan od glavnihmprojektanata pruge i njen glavni realizator bio je Hugo Kajncl, bivši inspektor nekadašnjih bosanskohercegovačkih železnica. Pored atraktivnog tehničkog rešenja na padinama Šargana, železničke ŽTP Beograd je 1999. godine počeo obnovu Šarganske osmice u turističke svrhe i do danas je čitava pružna trasa revitalizovana, sa autentičnim staničnim objektima i sa originalnim starim vagonima. Kompozicija Nostalgija sastavljena od dve lokomotive i tri vagona i panoramski vagon danas je u funkciji turističke vožnje, a stanice Jatare i Mokra Gora adaptirane su u ugostiteljske objekte u kojima se turisti odmaraju i okrepljuju tokom vožnje. 

Osim Šarganske osmice od Mokre Gore do Šargana, čija je širina kolovoza 750 mm, obnovljena je i nekadašnja Šumska železnica koja je saobraćala do izletišta Jatare dolinom reke Kamešine u dužini od 2 km. Na ovoj deonici širina kolovoza je 600 mm. Na početnoj stanici šumske železnice pored izvora bele vode nalazi se je objekat kluba “Zavičajnog udruženja Mokrogoraca i prijatelja Mokre Gore” sa letnjom pozornicom, dva restoran vagona i prodavnicom suvenira. Izletište “Jatarice” uređeno je u prostor za odmor sa ozidanim roštiljem, česmom i natkrivenim stolovima koji stoje na raspolaganju izletnicima.

Obe obnovljene pruge sa pratećim objektima železničke stanice i izložbenim vagonima čine muzejski kompleks na otvorenom koji ne samo da oslikava istoriju železničkog saobraćaja već i veoma važan segment istorije mokrogorskog kraja. Čitavih pola veka ova pruga otvarala je Mokroj Gori vrata u svet, a parnjača je “svet” dovozila u selo. Izuzetnu spomeničku vrednost ovog muzejskog kompleksa predstavlja činjenica da je cela trasa sa železničkim stanicama i vozilima autentično rekonstruisana i da je revitalizacijom očuvan i sam tehnički proces loženja i vožnje parnjačom.

Vožnja šarganskom osmicom imala je svoju atraktivnost i u vreme dok je funcionisala kao standardni železnički prevoz. Parnjača se probijala kroz stenovite tesnace i visoke useke između Šargana i Mokre Gore, trasom na kojoj pruga pravi neobičnu putanju u vidu broja 8, sa više mesta iz voza putnici su imali prilike da vide tri pruge u različitom nivou. Mnogi bi se uspaničili kada bi videli da im u susret dolazi drugi voz, ali nije bilo nikakve opasnosti jer je taj drugi voz bio u drugom prostornom odseku. Prolazeći trasom čuvene “osmice” dužine 13,5 km putniku je praktično nemoguće da odgonetne kojim je pravcem prošao voz i kuda tek treba da prođe.

Daleko od užurbanosti modernog života, obogaćena prirodnim lepotama mokrogorskog kraja ova na tlu Evrope unikatna železnica, danas nam uz nostalgičan pisak parnjače oživljava romantičani duh prošlih dana.

Divlji ambijent, slalom kroz krivine, tuneli. Avantura koja odražava gotovo zaboravljenu toplinu truckanja vozom.

Ukoliko se odlučite na ovakvu avanturu predlažemo Vam da rezervišete karte unapred putem kontakta:

Informacije i rezervacije na brojeve telefona: +381 31 861 501 i +381 31 861 467 i na e-mail: office@taratours.rs

Mećavnik – Drvengrad

Oživljavanjem starih kuća, prenetih iz okolnih mesta, arhitekta i tvorac ideje o savršenom životu van svakodnevnice, Emir Kusturica je napravio grad. Mećavnik je prostor za koga se na prvi pogled pomisli da je ušuškan po terenu stotinama godina i da je svaka kuća čvrstom rukom starih neimara, godinama birala svoju idealnu poziciju. Ulicama Mećavnika je uzbudljivo šetati u bilo koje doba godine, jer svako pruža drugačije zadovoljstvo i različit pogled na prethodno sećanje. Ulice nose imena velikih umetnika, sportista i svih onih koji su svojom idejom ostavili ili ostavljaju trag u istoriji čovečanstva.

Kao i svaki grad, tako i Drvengrad ima centralni trg i na njemu Crkvu Svetog Save, biblioteku „Meša Selimović“, bioskop „Stenli Kjubrik“ sa najsavremenijom slikom i zvukom na svetu, galeriju „Macola“ u kojoj svoje radove izlažu najcenjeniji domaći i strani likovni umetnici, nacionalni restoran „Lotika“, poslastičarnicu „Kod Ćorkana“ i prodavnicu suvenira „Aska“. Na trgu Dijego Armando Maradona nalazi se sportski centar „Prokleta Avlija“ u okviru koga je italijanski restoran „Konak za prenoćište“, teretana, zatvoreni bazen, saune, sportska dvorana, diskoteka, bilijar.

Na Mećavniku se ne mogu naći dve iste sobe jer svaka ima drugačije oslikan nameštaj, drugačiji pogled kroz prozor, različit put kojim se do nje stiže. U njima je samo jedan standard: siguran san u udobnim krevetima.

Andrićgrad

Andrićgrad je turistički, kulturni, administrativni i edukativni kompleks smješten na poluostrvu između rijeka Drine i Rzava, na nekih 300 metara od višegradske ćuprije. Kompleksom upravlja preduzeće Andrićgrad d.o.o. čiji su vlasnici poznati srpski reditelj Emir Kusturica i opština Višegrad zajedno sa Vladom Republike Srpske.

Andrićgrad je nastao kao ideja prof. Kusturice o kamenom srednjovjekovnom gradu inspirisanog djelima i likovima nobelovca Ive Andrića. To je ustvari vizija kako je Višegrad mogao izgledati da ga nisu zaobišli renesansa i ostali istorijski periodi. U arhitektonskom pogledu sam grad je mješavina različitih epoha i stilova koji su je smjenjivali kroz istoriju ovog područija: vizantijski stil, otomanski period, renesansa, klasicizam. Tokom šetnje kroz glavnu ulicu-korzo posjetioci će moći da se vrate u prošlost : „ona praktično spaja dva perioda – fragmente renesanse sa otomanskim periodom i Vizantijom. – Na ulazu se karavan saraj susreće sa bizantskim dvorom, a u nastavku će biti ono što je mogla da izgradi Austrija, a nije, kao što i otomanska imperija nije izgradila ono što je trebala da izgradi. Na kraju, prema glavnom trgu, koji je neka vrsta klasicizma, koji je trebao nastati za vreme kraljevine između dva svetska rata, razvijaće se ulica sa delovima renesanse, koje je mogla napraviti Austrija“
Prof. Emir Kusturica

Lov i Ribolov

VRSTE RIBA I REŽIM RIBOLOVA

Obavljanje rekreativnog ribolova na ribolovnim vodama „Nacionalni Park Tara“ vrši se saglasno Zakonu o zaštiti i održivom korišćenju ribljeg fonda, podzakonskim aktima proizašlim iz njega, Zakonu o nacionalnom parku Tara, Zakonu o zaštiti životne sredine, Pravilniku o unutrašnjem redu u nacionalnom parku Tara, Programu upravljanja ribarskim područjem, Godišnjem programu upravljanja ribarskim područjem…

Poštovanjem propisa iz gore navedenih, nadležnih zakonskih akata i pravila , utvrđene su vrste ribolova, pravo na ribolov, način ribolova i uslovi pod kojima se vrši ribolov na ribolovnim vodama „Nacionalni Park Tara“. Mere čuvanja i zaštite ribolovnih voda sprovode nadležne službe preduzeća.

Ribarsko područje „Nacionalni Park Tara“ predstavljaju ribolovne vode koje se nalaze na teritoriji N.P. Tara i njegovoj zaštitnoj zoni. U okviru granica Nacionalnog parka „Tara“, nalaze se reke Rače od škole do izvorišta, Derventa, Baturski Rzav, Karaklijski Rzav, Jarevac, Sovljak, Jokića potok, Aluški potok, Brusnička reka, deo hidro-akumulacije „Perućac“ (od brane hidroelektrane „B.Bašta“ državnom granicom 24,5 km. do ušća reke Brusnice u jezero), akumulacija Kruščica, povremena mikroakumulacija na Jarevcu, kao i reke i akumulacije koje se nalaze u zaštitnoj zoni parka: Zaovinsko jezero (Beli Rzav), jezero Spajići, Crno Osoje (Pološnica), Zmajevački potok, reka Pološnica, Konjska reka.

U jezeru Perućac se nalaze sledece vrste riba : Som, Mladica, Pastrmka, Plotica, Mrena, Skobalj, Šaran, Jez, Deverika, Klen, Grgeč, Linjak, Sitna bela riba.

U slučaju da Vam zatreba dozvola možete se obratiti nama na sledeći telefon : +381 65 5073 850

Ribolov na Drini

Drina je poznata kao najlepša i najčistija planinska reka na Balkanu sa brojnim populacijama plemenitih vrsta riba. Mladica, lipljen, mrena i potočna pastrmka upravo u Drini dosežu maksimalne veličine, što je odlika reka izuzetne čistoće. Osim ovih vrsta riba, u Drini se love i skobalj, klen, plotica, nosara.

Prema kvalitetu vode, a pre svega količini kiseonika i količini potrebne hrane različite riblje vrste naseljavaju različite delove reke. Prema ribljim vrstama koje naseljavaju reku Drinu i ostale planinske reke njihov tok se može podeliti na zonu pastrmki, zone lipljana, područije mrene i područije deverike. Ova područija nisu oštro podeljena i u zavisnosti od građe korita manje ili više se prepliću omogućujući nekim ribljim vrstama da se javljaju duž celog toka reke. Međutim mogu se sa sigurnošću registrovati tri sektora Drine koja se veoma oštro razlikuju po naseljenosti, kvalitativnom i kvantitativnom sastavu riba.

Dozvola I cene za ribolov na Drini

Godišnja Dozvola

Cena godišnje dozvole za rekreativni ribolov iznosi 6.000 dinara. Za lica starija od 65 godina, žene I lica sa telesnim oštećenjem od 60-80%, vrednost godišnje dozvole za rekreativni ribolov iznosi 3.000 dinara. Za lica sa telesnim oštećenjem od 80% i više, lica sa potpunim gubitkom radne sposobnosti, za vojne invalide i civilne invalide rata sa telesnim oštećenjem od 60% i više i lica mlađa od 18 godina, vrednost godišnje dozvole za rekreativni ribolov iznosi 600 dinara.

Dnevna dozvola

Cena dnevne dozvole za ribolov na reci Dini iznosi 1.000 dinara i mora se najaviti dan unapred. Mogućnost kupovine I na licu mesta kod ribočuvara.

Višednevna dozvola

Cena višednevne dozvole za ribolov na reci Dini iznosi 2.000 dinara i mora se najaviti dan unapred. Mogućnost kupovine I na licu mesta kod ribočuvara.

U slučaju da Vam zatreba dozvola možete se obratiti nama na sledeći telefon : +381 65 5073 850

Dozvoljene najmanje lovne dužine i lovostaji

Vrsta ribe
Lovostaj
Dužina
Mladica
01.03.-01.06.
110cm
Potočna pastrmka
01.10.-01.03.
25cm
Potočna zlatovčica
01.10.-01.03.
20cm
Jezerska zlatovčica
01.10.-01.03.
25cm
Lipljan
01.03.-31.05.
25cm
Štuka
01.02.-31.03.
30cm
Potočna mrena
01.05.-15.07.
15cm
Šaran
01.04.-31.05.
30cm
Deverika
25cm
Krkuša
10cm
Linjak
15.04.-31.06.
20cm
Som
01.05-15.06.
60cm

Mapa sa ucrtanim mestima za pecanje